සොරුන්ගේ රජුගේ ධර්මිෂ්ඨ පුත්

සොරුන්ගේ රජුගේ ධර්මිෂ්ඨ පුත්

ඉතා ඈත අතීතයක, ගන්ධාර දේශයේ රමණීය වනයකින් වට වූ මහා නගරයක් විය. එම නගරයේ රජු වූයේ අතිශයින් ධර්මිෂ්ඨ, සත්‍යවාදී, කරුණාවන්ත හා ප්‍රඥාවන්ත රජෙකු ලෙස ප්‍රසිද්ධියක් උසුලූ අයෙකි. ඔහුගේ නම රජගිරි විය. රජගිරි රජුට දරුවන් කිහිප දෙනෙකු සිටියද, ඔහුගේ වැඩිමහල් පුත්‍රයා වූ කුමාර සිංහල, සිය පියාගේ ගුණාංගවලට හාත්පසින්ම වෙනස් විය. කුමරු අතිශයින් කම්මැලි, දුශ්ශීල, කෲර හා පරාක්‍රමයට වඩා වංචාවට හා අධර්මයට ප්‍රිය කළේය. ඔහු නිතරම සොරකම් කිරීමට, රණ්ඩු සරුවල් කිරීමට හා අනුන්ගේ දේ පැහැර ගැනීමට උත්සාහ කළේය. ඔහු උපන් දා සිටම අඳුරේම උපන් බවක් පෙනුණි.

රජගිරි රජු සිය පුත්‍රයාගේ හැසිරීම ගැන දැඩි සේ කණස්සාවට පත්ව සිටියේය. ඔහු කුමාර සිංහලට ධර්මය, නීතිය හා සදාචාරය ගැන ඉගැන්වීමට බොහෝ උත්සාහ කළද, ඒ සියල්ල ගල් ළිඳේ වැටුණු ජලය මෙන් විය. කුමරු කිසිදු උපදේශයක් ගණන් ගත්තේ නැත. ඔහු සිය සෙසු දුෂ්ට මිතුරන් සමඟ එක්ව නගරය තුළ හා අවට ගම්මානවල කැලඹීමක් හා බියක් ඇති කළේය. සොරකම් කිරීම, මංකොල්ලකෑම, අහිංසක මිනිසුන්ට හිරිහැර කිරීම ඔහුගේ දෛනික චර්යාව විය.

“අහෝ, මාගේ පුත්‍රයා! මේ මාගේ කුමක්දෝ කර්ම විපාකයක්ද?” රජගිරි රජු බොහෝ සේ කඳුළු සලමින් කල්පනා කළේය. “ඔහුට ධර්ම මාර්ගයට පැමිණිය නොහැකිද? මාගේ රාජ්‍යයට මේ අඳුර පැමිණියේ කෙසේද?”

දිනක්, කුමාර සිංහල සිය පිරිවර සමඟ නගරයේ ගං ඉවුරේ විනෝද වෙමින් සිටියේය. හදිසියේම, ඔහු දුටුවේ බොහෝ දුරින්, ගඟේ අනෙක් පස, රන්වන් පැහැයෙන් දිදුලන විශාල වස්තුවක්. එය දීප්තිමත් ආලෝකයකින් වට වී තිබූ අතර, කුමරුගේ සිත් ගත්තේය.

“ඒ කුමක්ද? මට එය අවශ්‍යයි!” කුමාර සිංහල කෑගැසුවේය. ඔහුගේ දෑස් ලෝභයෙන් හා ආශාවෙන් දිලිසුණි. “එය අනිවාර්යයෙන්ම ධනයක් විය යුතුය! එය මාගේ විය යුතුය!”

ඔහු තම සෙසු සොරුන් අමතා කීවේය: “අපට එය අවශ්‍යයි! එය අල්ලා ගන්න! එය කුමක් වුවත්, එය මාගේ විය යුතුය!”

ඔවුන් සියලු දෙනාම සතුටින් හා උද්වේගයෙන් ගඟට බැස, බලෙන් පිහිනා ගඟේ අනෙක් පසට ගියහ. කුමාර සිංහල පළමුව ගොඩබිමට පැමිණ, තෘෂ්ණාවෙන් රන්වන් වස්තුව කරා දිව ගියේය. ඔහු එය අතට ගත් විට, ඔහු විශාල ලෙස කලකිරීමට පත්විය. එය රත්තරන් හෝ මුතු මැණික් නොවීය. එය පැරණි, අපිරිසිදු මඩ ගොඩක් විය. “මෙය කුමක්ද? මේ අපතේ ධනයක් නොවේ!” ඔහු කෝපයෙන් කීවේය.

ඔහු කෝපයෙන් මඩ ගොඩ අතහැර දැමීමට සූදානම් වූ අතර, හදිසියේම ඒ මඩ ගොඩෙන් ඉතා සුන්දර, දිව්‍යමය ශබ්දයක් නැඟුණි. “මාගේ ස්වාමීනි, මා අතහැර නොදමන්න! මාගේ ස්වාමීනි, මාගේ ස්වාමීනි!”

කුමාර සිංහල පුදුමයට පත්විය. ඔහු වටපිට බැලීය. කිසිවෙකු පෙනුණේ නැත. “කවුද කතා කරන්නේ?” ඔහු ඇසීය.

“මා ස්වාමීනි, මා මේ මඩ ගොඩයි! මා දෙව්රද කෙනෙක්මි. මාගේ පුරාවෘත්තය විශාලය. මා බුදුන් වහන්සේගේ ධර්මය පළවෙනි වරට දැක බොහෝ කල් විය. මා නිර්වාණය ලබාගැනීමට අවශ්‍ය බොහෝ බුදු සතර කාලයේ දෙව් ලොව පින් කල කෙනෙක් විය. මා අවසාන බුදු සතර කාලයේ දෙව් ලොව සිට බුදු සතර කාලයේ බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු